Nowa strona 1
 

poniedziałek, 25 maja 2020 r.
Informacja o Cechu
Wstąp do Cechu
Struktura Cechu
Cennik usług
Ustawa o Rzemiośle
Statut Cechu
Nadzór szkoleń
Przygotowanie zawodowe dorosłych
Egzaminy
Wynagrodzenie uczniów
Wynagrodzenia
ZUS rzemieślnika
Członkowie Cechu
Ochrona Środowiska
Ośrodek Dokształcania Kadr
Compensa - ubezpieczenie grupowe
Przydatne Linki
Certyfikat cechowy
Dzieje cechów wągrowieckich
Od 1939 do 1975
od 1976 do czasów współczesnych
Ośrodki wypoczynkowe
Programy użytkowe
Kontakt


 

 

 

 

 

 

 

Dzieje cechów wągrowieckich od 1976 do czasów współczesnych

Kadencja od 1977 - 1981 należała do długoletniego  Podstarszego Cechu i Przewodniczącego Komitetu Budowy Domu Rzemiosła, Pana Ludwika Twaroga. Pełnione uprzednio funkcje świadczą tym, że na bieżąco uczestniczył w życiu Cechu.

W okresie kadencji Pana Twaroga nastąpiła zmiana na stanowisku kierownika biura. Funkcję tę objęła (1980 -1981 Pani Łucja Wyrwicka. Dotychczasowy kierownik poszedł na emeryturę przepracowawszy w Cechu Rzemiosł Różnych w Wągrowcu 26 lat.

Życie toczyło się normalnym trybem. Dom Rzemiosła stał się miejscem wspólnych spotkań, zebrań informacyjnych, drzwi rzemiosła były otwarte dla uczniów, którzy mogli się tutaj popołudniami spotykać, grać na instrumentach, w ping –ponga lub w inny kulturalny sposób spędzać czas. W rzemiośle zakiełkowała nowa myśl, aby ufundować sztandar. Rzemyślnicy  stwierdzili, że mamy już swój Dom, nie mamy natomiast własnego sztandaru. Sztandar, którym  się posługiwaliśmy należał do Cechu Kołodziejsko Powroźniczego i choć cenny, był już zniszczony i wypłowiały. Ponownie rzemyślnicy sprężyli się. Sztandar został 
ufundowany z dobrowolnych wpłat członków Cechu. W  1981 roku został uroczyście poświęcony w kościele Farnym w Wągrowcu i ulicami miasta Wągrowca w uroczystym orszaku przeprowadzony do Domu Rzemiosła.

W czasie następnych wyborów w 1981 roku rzemiosło obdarzyło zaufaniem Pana Bogdana Rakocego  (kadencja 1981 - 1985 ) byłego sekretarza Zarządu Cechu. Na WZ Izby został również wybrany V-ce Prezesem Izby Rzemyślniczej w Poznaniu.

Ponownie nastąpiła zmiana na stanowisku kierownika. Tę funkcję od 1981 r  do dnia dzisiejszego  pełni  Pani Krystyna  Karpińska.

Ta kadencja skupiła się przede wszystkim na integracji środowiska. Mając swój własny Dom o wiele łatwiej zgromadzić w tym miejscu członków. Prócz zebrań szkoleniowych i informacyjnych w naszym domu skupiała się młodzież rzemieślnicza, mistrzowie i ich rodziny. 

Organizowaliśmy wystawy prac uczniowskich, uroczyste podpisywanie umów, działała nadal świetlica dla młodzieży.spotykaliśmy się tutaj na stałych imprezach takich jak dzień dziecka, gwiazdka, spotkania z emerytami, dzień kobiet, dzień nauczyciela, zabawy sylwestrowe i   karnawałowe itp. Organizowaliśmy również z Izbą Rzemyślniczą w Poznaniu wielkopolskie sejmiki kulturalno –  oświatowe, konkursy żywego słowa, konkursy chórów, wystawy itp.. Izba finansowo partycypowała w kosztach tych imprez. Przy tej okazji za staraniem Starszego Cech zainstalował w sali nagłośnienie, wyposażył kuchnię w naczynia i w szereg innych niezbędnych do prowadzenia imprez rzeczy. Na bieżąco uzupełnialiśmy wszystkie braki.

Po kadencji  Pana  Rakocego na czele rzemiosła stanął  Pan Jan Manthey (1985 - 1989). Kadencja ta przebiegała w miarę spokojnie. Kontynuowaliśmy pracę poprzedników. Nastroje w Kraju były coraz gorsze. Coraz mniejszy dostęp mieli rzemyślnicy do przydziałów materiałów niezbędnych do świadczenia usług. Cech zajmował się reglamentacją. Za mała ilość przydziałów budziła niekiedy niezadowolenie naszych członków, ale Zarząd starał się punkty zapalne gasić w zarodku.

Jeszcze był duch w braci Rzemyślniczej gdy swą kadencję przyjmował Pan Grzegorz Igielski (1989 - 1994). Wbrew panującym nastrojom rzemyślnicy postanowili ufundować insygnia cechowe, abyśmy mogli godnie występować na wszystkich uroczystościach.

Uroczyste poświęcenie również w wągrowieckiej farze nastąpiło w 1990 roku. Następne lata były już dla nas gorsze i dość niestabilne. Przynależność do Cechu stała się nieobowiązkowa. Przykro to stwierdzić, ale nasze szeregi zaczęły topnieć. Jak prawie w każdym Cechu tak i u nas nie byliśmy dostosowani do walki o byt. Cechmistrz dobrze radził sobie z własną firmą budowlaną i starał się przenieść swe doświadczenia na grunt Cechu. Wymyślał więc najróżniejsze sposoby abyśmy utrzymali się na powierzchni. Wynajęliśmy salę, otworzyliśmy komis, założyliśmy czasopismo "Głos Wągrowiecki"
Tak przetrwaliśmy do następnej kadencji, którą po długich namowach objął ponownie cechmistrz Bogdan Rakocy (1994 - 1998). Ta kadencja była dla Cechów najgorsza. Następowało zubożenie rzemiosła. Przez całe życie przyzwyczajani byliśmy do reglamentacji materiałów, nie było natomiast problemów ze zbytem. A tutaj sytuacja nagle się odwróciła. Materiał był, a nie było komu sprzedawać wyrobów. Wiele zakładów zagubiło się, rzemyślnicy za późno zmienili tok myślenia i wypadli z rynku. Podobnie było z Cechem. Staraliśmy się utrzymać to co posiadamy, ale nie było to takie łatwe. Długo trwało zanim dostosowaliśmy się do nowych warunków. W tym, że utrzymaliśmy naszą Organizację duży udział miał fakt, że prócz wiernych nam członków, którzy w dużej części pozostawali w Cechu dla tradycji i przywiązania, uchowaliśmy te trzy elementy, których dochowaliśmy się od początku istnienia Cechu:  Dom Rzemiosła, Sztandar, Insygnia Cechowe. Powoli wszyscy otrząsaliśmy się z bezsilności i zaczynaliśmy myśleć, jak wykorzystać istniejące warunki dla realizacji swoich zadań.

Nastąpiły kadencje w których cechmistrzem jest Pan Michał Kaniewski (od 1998 - nadal). Zarząd zaczął bywać tam, gdzie go zapraszano. Wprowadzaliśmy swoje koncepcje, ale też podglądaliśmy i podpatrywaliśmy jak radzą sobie inne nasze Organizacje. Konsekwentnie Zarząd wybierał to co było dla nas korzystne i przenosiliśmy to na nasz grunt. W wyniku takich działań składka członkowska stanowi u nas tylko 1/3 źródeł przychodu. Pozostałe przychody to wpływy z czynszów, z przeprowadzanych kursów, a ostatnio wpływy uzyskane z tytułu prowadzenia Punktu Konsultacyjnego w ramach SPO WKP Działanie 1.1.1 „Wsparcie instytucji otoczenia biznesu zrzeszonych w sieci KSU” (inicjatywę tę podjęliśmy przy pomocy Wlkp. Izby Rzemieślniczej w Poznaniu, która jest w sieci KSU). Dzięki tym wszystkim działaniom możemy na bieżąco przeprowadzać remonty, wyposażać biura w urządzenia techniczne ( ksero, fax, komputery) co usprawnia nam naszą pracę.Nie da się ukryć, że lwią część remontów w naszym budynku wykonali rzemyślnicy nieodpłatnie (bądź to wpłacając na cel remontów pieniądze, bądź też świadcząc pracę).

Działalność dzisiejszego Cechu jest wynikiem zachowania ciągłości działań poszczególnych kadencji Zarządów od początków istnienia Cechu  do czego obecny Zarząd podchodzi ze szczególnym szacunkiem. Ponieważ aktywność Cechu zależy w dużej mierze od Zarządu i  stojącego na Jego czele Starszego Cechu stąd też dzieje powojenne  Cechu zostały przedstawiona na tle   poszczególnych kadencji.


© 2006 - 2020 r. | Opieka i wykonanie : Logi.pl