Nowa strona 1
 

poniedziałek, 25 maja 2020 r.
Informacja o Cechu
Wstąp do Cechu
Struktura Cechu
Cennik usług
Ustawa o Rzemiośle
Statut Cechu
Nadzór szkoleń
Przygotowanie zawodowe dorosłych
Egzaminy
Wynagrodzenie uczniów
Wynagrodzenia
ZUS rzemieślnika
Członkowie Cechu
Ochrona Środowiska
Ośrodek Dokształcania Kadr
Compensa - ubezpieczenie grupowe
Przydatne Linki
Certyfikat cechowy
Dzieje cechów wągrowieckich
Od 1939 do 1975
od 1976 do czasów współczesnych
Ośrodki wypoczynkowe
Programy użytkowe
Kontakt


 

 

 

 

 

 

 

Dzieje cechów wągrowieckich Od 1939 do 1975

Notatka sporządzona odręcznie przez pierwszego kierownika biura Cechu Rzemiosł Różnych w Wągrowcu  Pana Nikodema Rogozieckiego  obrazująca sytuację rzemiosła  w okresie wojny.

"Straty rzemiosła w okresie wojny 1939 - 1945"

W okresie wojny rzemiosło poniosło duże straty  materialne pozostałe z działań wojennych oraz  straty powodowane polityką narodowościową  i gospodarczą okupanta. Likwidowano warsztaty a właścicieli wysiedlano do  Guberni lub osadzano w obozach.  Zlikwidowano Związek Izb Rzemieślniczych w Warszawie, ustanowiono komisarycznego kierownika Związku. W 1940 r. zlikwidowano resztę Izb Rzemieślniczych z wyjątkiem warszawskiej która się ostała pod kierownictwem polskim do roku 1941, poczym narzucono kierownictwo niemieckie. Pozostawiono w Cechach kierowników polskich którzy jednak nie mieli żadnej decyzji w sprawach organizacyjnych . Zaczęło się likwidowanie warsztatów aż do 10% ogólnej dawniejszej liczby ( przyp. tj. 90% uległo likwidacji). Łapanki policyjne  spowodowały że rzemiosło  starało się o zamówienia niemieckie, celem ochrony pracowników od wywiezienia. Zniszczonych zostało niemal 4/5 istniejących przed wojną warsztatów , kilkaset tysięcy zamordowanych lub wywiezionych do obozów i niezdolnych obecnie do żadnej pracy. Straty przejawiały się również w uszczupleniu kadr młodych rzemieślników spowodowanym przez wywożenie młodzieży do robót ziemnych i fabrycznych”

Bezpośrednio po wojnie (4 września 1945 r. ) z 12 cechów branżowych które przetrwały   zawieruchę wojenną  utworzono Powiatowy Związek Cechów w Wągrowcu. Prezesem Związku został starszy cechu murarsko -  ciesielskiego Pan Sylwester Czerwiński, a jego zastępcą  starszy Cechu kowalsko - ślusarskiego Pan Antoni Andrzejewski.

Od 1 lipca 1953 roku zrzeszenie rzemieślników, zgodnie z wydanym ówcześnie dekretem  przyjęło nazwę  Cechu Rzemiosł Różnych w Wągrowcu i pod tą nazwą działamy do dnia  dzisiejszego.

Kierownikiem biura Cechu od  1953  -  1980 roku był Pan Nikodem Rogoziecki.

Na swego „przywódcę” rzemieślnicy wybrali  Antoniego Andrzejewskiego, któremu w dowód zaufania na walnym zgromadzeniu powierzyli funkcję Starszego Cechu Rzemiosł Różnych. Z wielkim zaangażowaniem pełnił swój urząd przez kilka kadencji (kadencja trwała 4 lata). Musiał się bardzo nagimnastykować aby zadowolić rzemyślników, którzy na wszystkie materiały niezbędne do świadczenia usług otrzymywali przydziały. Prócz pracy społecznej prowadził przecież zakład kowalski, nie mówiąc już o rodzinie, która zawsze jest pokrzywdzona kosztem pracy społecznej.  Pierwszy Starszy Cechu Rzemiosł Różnych w Wągrowcu właściwie zmarł na posterunku. W dniu Walnego Zgromadzenia w 1962 roku rzemyślnicy najpierw odprowadzili w ostatnią drogę swego Starszego, a później udali się na Walne Zgromadzenie.

To Walne Zgromadzenie otworzył pierwszy zastępca Antoniego Andrzejewskiego Pan Wincenty Cofta z Mieściska, mistrz kołodziejski, który od tej pory aż do 1977 roku (15 lat) pełnił funkcję cechmistrza. Od początku  powołania Cechu Rzemiosł Różnych siedziba Organizacji mieściła się przy ul. Janowieckiej  1 w wynajętych barakach. Cechmistrz Cofta namawiał wszystkich do podjęcia inicjatywy budowy własnego domu.  Miał dar przekonywania, roztaczał przed kolegami wizję poprawienia warunków pracy, posiadania miejsca wspólnych spotkań, prowadzenia działalności kulturalno – oświatowej. Ogólnie mówiąc własny dom miał spełniać cele integracji środowiska rzemieślniczego.

Walne Zgromadzenie Delegatów w dniu 29.10.1968 roku podjęło inicjatywę budowy własnego Domu Rzemiosła i upoważniło Zarząd Cechu i kierownika biura  do podjęcia starań o lokalizację i kupno terenu pod budowę Domu.  Aby zdobyć środki finansowe, członkowie Cechu podjęli uchwałę o dobrowolnych wpłatach na budowę Domu Rzemiosła w wysokości 10-20 zł miesięcznie. Ponieważ Cech nasz przechodził różne reorganizacje terytorialne, prócz cegiełek rzemyślników rzemyślników Wągrowca, Gołańczy, Damasławku są tutaj cegiełki od rzemieślników Rogoźno, Margonoina, Szamocina, Mieściska, Skoków.

W celu wspierania przedsięwzięcia budowy Domu Rzemiosła, Walne Zgromadzenie w dniu  8 grudnia 1969 roku powołało Komitet Budowy Domu Rzemiosła  składający się z 15 rzemieślników różnych zawodów).  Przewodniczącym  Komitet  został  Ludwik Twaróg mistrz stolarski z Wągrowca,  pozostali członkowie to Jan Bałażyk (stolarz)  Zenon Jamroży ( malarz) Stanisław Gasiński  (szewc) Bolesława Kozikowski ( murarz);  Stanisław Kozdęba (murarz) ; Józef Nowakowski  (blacharz);  Florian Olender (mechanik pojazdowy); Eugeniusz Sokołowski (instalator elektryczny) Kazimierz Smykowska  (instalator  sanitarny i ogrzewania) Leszek       Twaróg (stolarz); Bogdan Rakocy (kowal artysta, ślusarz); Leon Rybicki  ( dekarz);   Stanisław Witkowski ( kamieniarz);  Józef Wolny  (kowal).

Cechmistrz Cofta wyzwalał w sobie wiele inwencji by pozyskać dodatkowe fundusze. Pukał do wszystkich możliwych drzwi., zwracał się do kolegów cechmistrzów z bratnich cechów (istniała kiedyś taka forma pomocy między cechami), wydeptywał ścieżki w Izbie Rzemieślniczej w Poznaniu i Związku Izb Rzemyślniczych o uzyskanie dotacji i pożyczek, starał się o przydział materiałów, których ogólnie było brak, szukał prywatnych dojść znajomości aby uzyskać dodatkowe źródła zaopatrzenia. Naprawdę wymagało to wyjątkowej operatywności. Wiele prac przy budowie zostało wykonanych przez naszych rzemyślników       nieodpłatnie. I tak  cegiełka po cegiełce powstał budynek Domu Rzemiosła.

Uroczyste otwarcie Domu Rzemiosła odbyło się w  grudniu 1976 roku. W tym dniu szczególnie szczęśliwy był Starszy Cechu Wincenty Cofta. Przy pomocy wszystkich rzemieślników zostało zrealizowane poważne zadanie, z którym zmagał się przez  kilka lat – Został wybudowany Dom Rzemiosła.


© 2006 - 2020 r. | Opieka i wykonanie : Logi.pl